Δαπτομυκίνη

Δαπτομυκίνη|Λιποπεπτιδικό Αντιβιοτικό|Gram-Θετική έρευνα|Επιστήμη-Πεπτίδιο

【Ιδιότητες】Λευκή ή υπό{0}}λευκή σκόνη
【Καθαρότητα】 Μεγαλύτερη ή ίση με 95%
【Συσκευασία】5mg, 10mg
【Αποθήκευση】2-8 βαθμοί, Αποθήκευση -20 μοίρες, σφραγισμένη αποθήκευση
【Περισσότερες πληροφορίες] Τιμή πεπτιδίου, πληροφορίες αλληλουχίας, χημική δομή, μοριακό βάρος, βιβλιογραφία επιστημονικής έρευνας, παρακαλώ στείλτε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου

Η δαπτομυκίνη είναι ένα κυκλικό λιποπεπτιδικό αντιβιοτικό από το Streptomyces roseus, που αποτελείται από έναν πυρήνα κυκλικού πεπτιδίου δέκα αμινοξέων με πλευρική αλυσίδα λιπαρού οξέος. Η δράση του είναι διαφορετική από αυτή των αντιβιοτικών -λακτάμης ή γλυκοπεπτιδίου, βασιζόμενη κυρίως σε ιόντα ασβεστίου για την επίτευξη στοχευμένης επίθεσης στη βακτηριακή κυτταρική μεμβράνη, με ταχεία βακτηριοκτόνο δράση έναντι μιας ποικιλίας-ανθεκτικών κατά Gram{3}}βακτηρίων, συμπεριλαμβανομένων των MRSA, VRE. Η δαπτομυκίνη είναι ένα συνθετικό πεπτίδιο υψηλής{5}καθαρότητας, το οποίο προορίζεται μόνο για πειράματα in vitro και σε ζώα και άλλες επιστημονικές ερευνητικές χρήσεις και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ανθρώπινη θεραπεία.

Η βακτηριοκτόνος διαδικασία της Δαπτομυκίνης ξεκινά με την παρουσία ιόντων ασβεστίου. Σε φυσιολογικές συγκεντρώσεις ιόντων ασβεστίου (περίπου 50 mg/L), η αντιβιοτική δαπτομυκίνη υφίσταται μια διαμορφωτική αλλαγή που οδηγεί στο σχηματισμό διαμεμβρανικών ολιγομερών πόρων σε βακτηριακές κυτταρικές μεμβράνες που περιέχουν φωσφατιδυλογλυκερόλη (PG). Silverman et al. (2003), στο Antimicrobial Agents and Chemotherapy, δήλωσε ότι η δαπτομυκίνη είναι αποτελεσματική κατά του Staphylococcus aureus. Στο Antimicrobial Agents and Chemotherapy, οι Silverman et al. (2003) έδειξε ότι η βακτηριοκτόνος δράση της Δαπτομυκίνης έναντι του S. aureus είχε μια σαφή σχέση χρόνου-εξαρτώμενης και δοσοεξαρτώμενης{10} με τη διάχυση του δυναμικού της μεμβράνης: σε συγκέντρωση 5 ug/mL, η βιωσιμότητα των κυττάρων μειώθηκε περισσότερο από 99% μέσα σε 30 λεπτά, ενώ το δυναμικό της μεμβράνης αυξήθηκε περισσότερο από 0%. Ο σχηματισμός πόρων οδήγησε σε ταχεία εκροή Κ+, η οποία με τη σειρά της ανέστειλε τη σύνθεση DNA, RNA και πρωτεϊνών, σκοτώνοντας τελικά τα βακτήρια. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κατιονικά αντιμικροβιακά πεπτίδια, η δαπτομυκίνη είναι ένα ανιονικό μόριο που πρέπει να βασίζεται σε ιόντα ασβεστίου για να ασκήσει{17}επιδράσεις στόχευσης στη μεμβράνη, έναν μοναδικό μηχανισμό που την καθιστά σημαντικό μοντέλο μοντέλου για τη μελέτη των μεμβρανικών{{18}ενεργών αντιβιοτικών.

Η δαπτομυκίνη έδειξε πολύ χαμηλές ελάχιστες ανασταλτικές συγκεντρώσεις (MICs) έναντι κοινών κλινικών θετικών κατά Gram αερόβιων βακτηρίων. Fuchs et al. (2000) εξέτασε 514 κλινικά απομονωμένα στελέχη και διαπίστωσε ότι τα MIC όλων των ελεγχόμενων στελεχών ήταν Μικρότερα από ή ίσα με 2 mg/L, με μερικά μόνο στελέχη E. faecalis και Listeria monocytogenes να φτάνουν τα 4 mg/L. Τα MICs των MSSA και MRSA κυμαίνονταν από 0.02}mg/Faecal,{030. Το faecalis (συμπεριλαμβανομένων των-ανθεκτικών στελεχών στη βανκομυκίνη) ήταν 0,25-2 mg/L, το -hemolytica και το E. faecalis (συμπεριλαμβανομένων των στελεχών που είναι ανθεκτικά στη βανκομυκίνη-) ήταν 0,03{-2 mg/LS για 0,03{{26LRS-5, MSA για 26L-5. mg/L για το E. faecalis και το E. faecalis (συμπεριλαμβανομένων των ανθεκτικών στη βανκομυκίνη στελεχών) και 0,016-0,25 mg/L για το Streptococcus -hemolyticus. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα MIC της Δαπτομυκίνης ήταν παρόμοια με αυτά της αντίστασης στη μεθικιλλίνη ή τη βανκομυκίνη. Σημειωτέον, το MIC της δαπτομυκίνης δεν συσχετίστηκε με τους φαινότυπους αντοχής της μεθικιλλίνης ή της βανκομυκίνης, υποδηλώνοντας ότι η δράση της έναντι του MRSA και του VRE δεν επηρεάζεται από προϋπάρχοντες μηχανισμούς αντίστασης. Cilli et al. (2006) επιβεβαίωσε επίσης ότι όλα τα στελέχη που δοκιμάστηκαν ήταν ευαίσθητα στη δαπτομυκίνη σε μια in vitro μελέτη 42 στελεχών VRE, 30 MRSA και 36 στελεχών MRSE. Τα αποτελέσματα μιας in vitro μελέτης 42 στελεχών VRE, 30 MRSA και 36 στελεχών MRSE έδειξαν ότι όλα τα στελέχη ήταν επιδεκτικά σε Daptocin.

1. Έρευνα για βακτηριακές λοιμώξεις-ανθεκτικές σε πολλά φάρμακα
Η δαπτομυκίνη είναι εγκεκριμένη για τη θεραπεία επιπλεγμένων λοιμώξεων του δέρματος και των μαλακών ιστών, της βακτηριαιμίας του Staphylococcus aureus και της δεξιάς-λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας. Από το 2010, περίπου 1 εκατομμύριο ασθενείς παγκοσμίως με σοβαρές Gram-θετικές βακτηριακές λοιμώξεις έχουν υποβληθεί σε θεραπεία με αντιβιοτική δαπτομυκίνη. Στο πλαίσιο της έρευνας, χρησιμοποιείται συχνά ως θετικός έλεγχος έναντι του MRSA και του VRE ή για τη διερεύνηση νέων συνδυαστικών θεραπειών.

2. Λοιμώξεις που σχετίζονται με το βιοφίλμ-
Η θεραπεία λοιμώξεων που σχετίζονται με ιατροτεχνολογικά προϊόντα-είναι ιδιαίτερα προβληματική λόγω της υψηλής ικανότητας σχηματισμού βιοφίλμ του Enterococcus faecalis.Barber et al. (2021) χρησιμοποίησε μια μέθοδο βιοφίλμ-kill curve για να αξιολογήσει τη δραστηριότητα της ταυτόχρονης-χορήγησης Daptomycin στο VRE σε βιομεμβράνες. Διαπίστωσαν ότι το MIC (bMIC) στα βιοφίλμ ήταν 2-8 φορές υψηλότερο από το κανονικό MIC, υποδεικνύοντας ότι τα βιοφίλμ μείωσαν σημαντικά την ευαισθησία στα φάρμακα. Ωστόσο, όταν το αντιβιοτικό δαπτομυκίνη συνδυάστηκε με κεφτριαξόνη, αμπικιλλίνη ή ριφαμπικίνη, το bMIC μειώθηκε περισσότερο από ή ίσο με 2 φορές και έδειξε συνεργιστικά βακτηριοκτόνα αποτελέσματα έναντι των περισσότερων από τα ελεγχόμενα στελέχη (Μεγαλύτερη ή ίση με 2 log10 CFU/cm2 σε σύγκριση με τον απλό παράγοντα). Αυτά τα δεδομένα παρέχουν μια σημαντική αναφορά για τη μελέτη των στρατηγικών κατά του βιοφίλμ.

3. Έρευνα για τους μηχανισμούς αντοχής στα φάρμακα
Οι μελέτες αντοχής στη δαπτομυκίνη έχουν επικεντρωθεί στο ρυθμιστικό σύστημα δύο συστατικών του mprF και του VraSR. Οι Mehta et al. (2012) διαπίστωσαν ότι οι σημειακές μεταλλάξεις mprF (π.χ., L826F) συσχετίστηκαν άμεσα με φαινότυπους αντοχής στα αντιβιοτικά στη δαπτομυκίνη σε κλινικά στελέχη MRSA και ότι η ενεργοποίηση του συστήματος VraSR ήταν ένας βασικός συνεργιστικός παράγοντας στην αντοχή στα φάρμακα. Η απενεργοποίηση του VraSR αύξησε σημαντικά την ευαισθησία στη δαπτομυκίνη, ενώ η αντίσταση αποκαταστάθηκε μετά την επίχωση. Αυτά τα ευρήματα παρέχουν μια μοριακή βάση για την κατανόηση της προσαρμοστικής απόκρισης των βακτηρίων σε αντιβιοτικά που στοχεύουν στη μεμβράνη-.

4. Συνδυασμένος έλεγχος φαρμάκων
Η συνεργική δράση της δαπτομυκίνης με -λακτάμες, ριφαμπικίνη και αμινογλυκοσίδες έχει μελετηθεί ευρέως. Επιπλέον, οι χημικές συζεύξεις της δαπτομυκίνης με νανοσυμπλέγματα αργύρου έχουν δείξει ενισχυμένη-καταστροφική ικανότητα της μεμβράνης τα τελευταία χρόνια. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η δαπτομυκίνη δεν είναι κατάλληλη για μελέτες πνευμονικής λοίμωξης επειδή συνδέεται και απενεργοποιείται από-δραστικές ουσίες της επιφάνειας των πνευμόνων - την πρώτη αναφερόμενη περίπτωση αδρανοποίησης ειδικού οργάνου- ενός αντιβιοτικού.

Συστάσεις συντήρησης και χρήσης
Η λυοφιλοποιημένη σκόνη συνιστάται να φυλάσσεται στους -20 βαθμούς, αποφεύγοντας την επαναλαμβανόμενη κατάψυξη και απόψυξη. Μετά τη διάλυση, μπορεί να διανεμηθεί στους -80 βαθμούς για μακροχρόνια αποθήκευση. Οι ερευνητές θα πρέπει να προεπικυρώνουν τη δράση της Δαπτομυκίνης σύμφωνα με το συγκεκριμένο πειραματικό σύστημα (π.χ. συγκέντρωση ιόντων ασβεστίου, σύνθεση μέσου), επειδή το επίπεδο ιόντων ασβεστίου επηρεάζει άμεσα τη βακτηριοκτόνο δράση της.

• Silverman JA, et αϊ. Antimicrob Agents Chemother. 2003;47(8):2538-2544.
• Fuchs PC, et al. J Antimicrob Chemother. 2000;46(3):443-447.
• Cilli F, et αϊ. J Chemother. 2006;18(1):27-32.
• Barber KE, et al. Αντιβιοτικά. 2021;10(8):897.
• Mehta S, et αϊ. Antimicrob Agents Chemother. 2012;56(1):92-102.
• Silverman JA, et αϊ. J Infect Dis. 2005;191(12):2149-2152.

Δαπτομυκίνη, λιποπεπτιδικό αντιβιοτικό, αποπόλωση μεμβράνης, MRSA, Gram-θετικά βακτήρια